Η Ιστορική Συμφωνία στην COP28 είναι ένας Συμβιβασμός

Η Ιστορική Συμφωνία στην COP28 είναι ένας Συμβιβασμός, που ενώ επί της ουσίας δεν λέει τίποτα, όμως παρέχει στο καθένα τη δυνατότητα να πανηγυρίσει. Και αυτό είναι η ουσία κάθε ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ.

Ορισμένοι λένε ότι για 1η φορά μπήκαν στο στόχαστρο τα Ορυκτά Καύσιμα. Σωστό. Όμως μόνο λεκτικά.

Η πρόταση δεν επέβαλε την απόλυτη σταδιακή κατάργηση (phase out) των υδρογονανθράκων.

«Μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στα ενεργειακά συστήματα, με δίκαιο, τακτικό και ισότιμο τρόπο, επιταχύνοντας τη δράση σε αυτή την κρίσιμη δεκαετία, ώστε να επιτευχθεί η απανθρακοποίηση μέχρι το 2050 σύμφωνα με την επιστήμη».

 

Επιλέγοντας τον όρο «transitioning away» (μετάβαση προς την απομάκρυνση) το κείμενο δεν κάνει λόγο για «σταδιακή κατάργηση» του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και του άνθρακα, διατύπωση που είχε γίνει για μήνες το λάβαρο πίσω από το οποίο συντάσσονταν πάνω από 100 χώρες και χιλιάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις.

 

Άλλοι, όπως η Φιόνα Χάρβεϊ στον Guardian, υπέρμαχο των ΑΠΕ, λέει «Υπάρχουν πολλά προβλήματα με αυτήν τη συμφωνία. Οι αναπτυσσόμενες χώρες χρειάζονται εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση για να μπορέσουν να κάνουν τη μετάβαση μακριά από τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Οι ανεπτυγμένες χώρες και οι παραγωγοί πετρελαίου, από την άλλη πλευρά ωστόσο, δεν θα αναγκαστούν να κινηθούν τόσο γρήγορα όσο τους ζητά η επιστημονική κοινότητα» υπογραμμίζοντας ότι για τους μεγάλους ρυπαντές (χώρες όπως είναι οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ινδία) δεν πρόκειται στην πράξη να αλλάξουν πολλά τα επόμενα χρόνια, τουλάχιστον όχι με βάση όσα ανακοινώθηκαν σήμερα.

 

Η Φον Ούρσουλα λέει τα δικά της και αυτά αφορούν ειδικά τη χώρα μας: «Ο κόσμος υιοθέτησε τους στόχους της ΕΕ για το 2030: τριπλασιασμό των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και διπλασιασμό της ενεργειακής απόδοσης», σε ελεύθερη μετάφραση, ετοιμαστείτε για ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ των τιμών του ρεύματος, ανεξάρτητα ΧΡΩΜΑΤΟΣ τιμολογίου, για τα επόμενα χρόνια και ΦΑΡΑΩΝΙΚΑ Αιολικά «Πάρκα» σαν αυτό που φέρνουν στο Λασίθι.

Αυτά από τη ΠΟΛΙΤΙΚΗ σκοπιά.

 

Από ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΉ ισχύουν άλλα :

«Τέλος των Ορυκτών Καυσίμων» δεν υφίσταται ως πραγματικότητα έως το 2050 και πάντως όχι πριν την εκτεταμένη εφαρμογή στη πράξη της Τεχνολογίας Παραγωγής Ενέργειας από Σύντηξη Υδρογόνου, μίμηση της παραγωγής Ενέργειας των αστέρων - Πρόγραμμα ITER.

 

https://www.iter.org/

https://commission.europa.eu/.../eu-funding.../iter_en

1. Διότι οι ΔιαλείπουσεςΠΕ (ΑΠΕ) ΔΕΝ υπάρχουν ως αποκλειστικές Πηγές Ενέργειας, Ηλεκτρικής -ή άλλης. Υπάρχουν μόνο σε συνεργασία και υπό την κυριαρχία ΘΕΡΜΙΚΩΝ Μονάδων Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας. Οι λόγοι ανάγονται στα εγχειρίδια Γυμνασιακής Φυσικής και στην εμπειρία από τη συνύπαρξη των ΑΠΕ με τα Ορυκτά Καύσιμα.
 
Διότι η αντικατάσταση των Ο.Κ. από Υδρογόνο (Πράσινο ή Μπλε)) είναι εφικτή έως το 2050 όσο κι ο εποικισμός του Άρη και του Πλούτωνα ταυτόχρονα. 

Yannis M. Vamvakas

Φασισμός και Νεότητα

O φασισμός στηρίχθηκε στον εθνικισμό (που έτσι ή αλλιώς υπήρχε στις δημοκρατίες της Δύσης) και απευθύνθηκε σε όλους, φτωχούς και πλούσιους που είχαν κοινή εθνική ταυτότητα, και ακόμα καλύτερα κοινό θρήσκευμα, πάντοτε χριστιανικό, με ανοχή στα διάφορα χριστιανικά δόγματα.

Δεν είχε σημασία το ταξικό συμφέρον, μιας και η εδραίωση ενός ισχυρού και πλούσιου έθνους–κράτους θα παρείχε αγαθά σε όλους, έστω και με διατήρηση των μεγάλων οικονομικών ανισοτήτων.

Φυσικά το ισχυρό κράτος χρειαζόταν ισχυρό στρατό, αλλά και οργάνωση των πολιτών με στρατιωτικά πρότυπα, όπως οι φασιστικές ταξιαρχίες Μουσολίνι, ή τα τάγματα εφόδου στη ναζιστική Γερμανία, πολίτες με όπλα και συμμετοχή των ένοπλων ομάδων στη διατήρηση της δημόσιας τάξης.

Επειδή για την εδραίωση του φασισμού στην Ευρώπη έπρεπε να υπάρχουν συμμαχίες εθνών–κρατών, αναπτύχθηκε η έννοια της Άριας Φυλής, όπου τη θέση της κοινής εθνικής καταγωγής, πήρε η καταγωγή από τις ίδιες ρίζες, έτσι Ιταλοί και Γερμανοί και Αυστριακοί, αλλά και Νορβηγοί κ.ά. μπορούσαν να μετέχουν στο ίδιο φασιστικό όραμα.

Όμως ο φασισμός χρειαζόταν να έχει το ιδανικό πρότυπο και παρόλο που απευθυνόταν θεωρητικά σε όλους όσους ανήκαν στην ίδια ανώτερη φυλή, το πρότυπο ήταν η νεότητα και η δύναμη.

Έτσι σιγά σιγά, μαζί με τους Εβραίους, τους μαύρους, τους Τσιγγάνους, και όλες τις «κατώτερες» ράτσες, προς εξαφάνιση οδηγούνταν και οι πνευματικά και σωματικά ανάπηροι, οι μη αρτιμελείς, όλοι όσοι θα λέγαμε σήμερα, άτομα με αναπηρίες. Η ευγονική έγινε αξία στον φασισμό, έτσι έπρεπε να γίνεται στείρωση ή/και ευθανασία, σε όσους δεν ανταποκρίνονταν στο ιδεώδες της άριας φυλής, έστω και αν είχαν κοινό αίμα.

Στη Γερμανία ο ψηλός, ξανθός και στιβαρός νέος ήταν το πρότυπο του ναζί. Φυσικά ο σεξισμός συμβάδιζε με τον ρατσισμό, έτσι οι γυναίκες ήταν υποβοηθητικές, κυρίως στην αναπαραγωγή, και η γερμανίδα γυναίκα έπρεπε να ανταποκρίνεται στο πρότυπο της μητέρας που θα γεννήσει τους στρατιώτες του έθνους, πάντοτε διατηρώντας την καθαρότητα του αίματος.

Η ιλαρότητα που μας προκαλούσε πριν λίγα χρόνια η απαίτηση των χρυσαυγιτών να δίνουν χωριστά αίμα οι Έλληνες και οι μετανάστες στα νοσοκομεία, ήταν απεικόνιση μιας υπαρκτής κατάστασης την περίοδο ανόδου του φασισμού στην Ευρώπη.

Σήμερα με τη μεγάλη ανασφάλεια, την προώθηση του ατομισμού και την αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και τις συνεχείς οικονομικές κρίσεις, το έδαφος για την επικράτηση φασιστικών ιδεών είναι γόνιμο. Πολλοί νέοι θεωρούν τις ιδέες του ανθρωπισμού και των δικαιωμάτων μια πολυτέλεια, κάτι σαν «εδώ ψωμί δεν έχουμε, ραπανάκι για την όρεξη».

Όμως το πιο επικίνδυνο είναι όταν τα κόμματα που ευαγγελίζονται ένα κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, τα αριστερά κόμματα, υιοθετούν επικίνδυνα πρότυπα, της νεότητας και της δύναμης, σε μια προσπάθεια να κερδίσουν τις νέες γενιές που έχουν στραφεί στον μηδενισμό, που απαξιώνουν την κοινωνική συμμετοχή και πιστεύουν στην ατομική προσπάθεια για επιβίωση.

Αυτό το λάθος μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο από το λάθος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με την υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πρακτικών την εποχή του εκσυγχρονισμού. Μετά από κάποιες βραχυπρόθεσμες νίκες, μακροπρόθεσμα, αυτές οι επιλογές απαξίωσαν τα σοσιαλιστικά κόμματα και ενδυνάμωσαν τη Δεξιά.

Η άκριτη λατρεία της νεότητας διαλύει τη συνοχή του κοινωνικού ιστού και περιθωριοποιεί ηλικιακές ομάδες που μπορούν να προσφέρουν πολλά στο κοινωνικό σύνολο. Μπολιάζει την κοινωνία με τον ενθουσιασμό, την ορμή και την πίστη που διακρίνει τις νέες γενιές, συναρπαστικό και συγκινητικό και με μια πρώτη ματιά υπέροχο. Αδυνατίζει, όμως, το κοινωνικό αίσθημα δικαίου, αφού αρετές όπως η ανεκτικότητα, η ενσυναίσθηση, η συγχώρεση και η συμπόνοια, είναι κυρίως γνωρίσματα της μέσης ηλικίας.

Ακόμα και τον Τρωϊκό πόλεμο τον κέρδισε η συνεργασία του νέου και παθιασμένου Αχιλλέα, του πολυμήχανου μεσήλικα Οδυσσέα, αλλά και του σοφού υπερήλικα Νέστορα.

Το κείμενο της Ρίας Καλφακάκου, ομότιμης καθηγήτριας στο ΑΠΘ, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή στις 11 Σεπτεμβρίου 2022

kamini.gr

Προϋποθέσεις στοιχειοθέτησης του εγκλήματος της παράβασης καθήκοντος κατ΄ άρθρο 259 ΠΚ

Κατά το άρθρο 259 του Π.Κ., “υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη”. Από τη διάταξη αυτή, που σκοπό έχει την προστασία του γενικότερου συμφέροντος της ομαλής και απρόσκοπτης διεξαγωγής της υπηρεσίας, προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της παραβάσεως καθήκοντος, ενεργητικό υποκείμενο του οποίου μπορεί να είναι μόνον υπάλληλος, κατά την έννοια των άρθρων 13 στοιχ. α` και 263α του ίδιου Κώδικα, απαιτούνται α) παράβαση όχι απλού υπαλληλικού καθήκοντος, αλλά καθήκοντος της υπηρεσίας του υπαλλήλου, το οποίο καθορίζεται και επιβάλλεται στον υπάλληλο από το νόμο ή από διοικητική πράξη ή απορρέει από τις ιδιαίτερες οδηγίες της προϊσταμένης αρχής ή ενυπάρχει στην ίδια τη φύση της υπηρεσίας και αναφέρεται στην έκφραση από αυτόν της θελήσεως της πολιτείας, μέσα στον κύκλο των δημοσίων υποθέσεων και ενεργειών στις σχέσεις της απέναντι στους τρίτους, β) δόλος του δράστη, που περιέχει τη γνώση και τη θέληση της παραβάσεως του υπηρεσιακού του καθήκοντος και γ) σκοπός του δράστη, ως πρόσθετο στοιχείο της υποκειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος αυτού, συνιστάμενος στην επιδίωξη του δράστη να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο, χωρίς να είναι αναγκαίο να επιτευχθεί η επιδιωχθείσα ωφέλεια ή βλάβη, η οποία μπορεί να είναι είτε υλική είτε ηθική.

Για να συντρέχει δε ο σκοπός αυτός πρέπει όχι μόνο η βούληση του δράστη να κατατείνει προς αυτόν, αλλά και η συμπεριφορά του, όπως αναπτύσσεται, να μπορεί αντικειμενικά να οδηγήσει στην επίτευξή του, αφού ο σκοπός να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος ή να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον, προϋποθέτει ότι η πράξη, όπως επιχειρείται από το δράστη, δύναται να οδηγήσει στην απόκτηση παράνομου οφέλους ή στην πρόκληση βλάβης τρίτου (αντικειμενικό στοιχείο). Δηλαδή, μεταξύ της αξιόποινης πράξης της παραβάσεως καθήκοντος και του σκοπού οφέλους ή βλάβης πρέπει να υπάρχει αιτιώδης σχέση, ώστε η πράξη της παραβάσεως καθήκοντος, αν δεν είναι ο αποκλειστικός τρόπος, πάντως πρέπει να είναι ο πρόσφορος τρόπος περιποιήσεως του σκοπουμένου οφέλους ή προκλήσεως της βλάβης.

Εάν δε κατά την άσκηση των καθηκόντων του υπαλλήλου υπάρχει πεδίο διακριτικής ευχέρειας αυτού, η παράβαση μπορεί να συντελεσθεί και με την κακή χρήση της διακριτικής εξουσίας, την υπέρβαση δηλαδή των ακραίων ορίων της διακριτικής εξουσίας, τα οποία επιβάλλουν οι αρχές της υπεροχής του δημοσίου συμφέροντος, της χρηστής διοικήσεως, της καλής πίστης, της αμεροληψίας της διοικήσεως, της ισότητας και της εξυπηρετήσεως του σκοπού του νόμου ή με την κατάχρηση εξουσίας, η οποία υπάρχει στην περίπτωση που, αν και δεν παραβιάζεται κάποια διάταξη νόμου, η πράξη ασκείται για την εξυπηρέτηση σκοπού καταδήλως ξένου προς τον σκοπό, στον οποίο απέβλεψε ο νόμος, όταν, δηλαδή, είναι απόρροια ελατηρίων και κινήτρων που καταδήλως αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση σκοπού άλλου από εκείνον του νόμου. Τα ακραία όρια της διακριτικής εξουσίας του υπαλλήλου δεν προκαθορίζονται γενικώς, αλλά κρίνονται σε κάθε περίπτωση από το Δικαστήριο, αναλόγως των ειδικών συνθηκών της συγκεκριμένης πράξης ή παράλειψης του υπαλλήλου (ΑΠ 5/2021, 330/2019)

Πηγή

ΑΥΤΆ σύμφωνα με την νομολογία του Αρείου Πάγου.

Εάν λοιπόν δεχθούμε τα sms ως αποδεικτικά στοιχεία (στην υπόθεση Νίκου Παππά), τότε ναι, υπήρξε παράβαση καθήκοντος!! Εάν δεν τα δεχθούμε, όπως δεν τα δέχθηκε ο εισαγγελέας, τότε δεν υπήρξε παράβαση καθήκοντος.

Δεν απαιτείται αναγκαία βλάβη του δημοσίου όπως λένε μερικοί, αλλά αρκεί να θίγεται το «γενικότερο συμφέρον της ομαλής και απρόσκοπτης διεξαγωγής της Υπηρεσίας» ... ΚΆΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙ Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ.

ΕΊΝΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ;

Σύμφωνα με ερμηνεία του άρθρου 13 Π.Κ. (Υπάλληλος είναι εκείνος στον οποίο νόμιμα έχει ανατεθεί, έστω και προσωρινά, η άσκηση υπηρεσίας δημόσιας, δημοτικής ή κοινοτικής ή άλλου νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου) ναι είναι.

Πρέπει λοιπόν να αποδείξει ο Παππάς ότι τα SMS είναι πλαστά ή μη αποδεκτά αποδεικτικά μέσα.
Αφού δεν το απέδειξε στην ακροαματική διαδικασία, δυστυχώς πρέπει να το αποδείξει σε δύο χρόνια από τώρα όταν θα εκδικαστεί η μήνυση του εναντίον της γραμματέως του Καλογρίτσα.

Σπ. Οι.