https://www.thinkchina.sg/about-us?ref=header-page
Το εκτεταμένο δίκτυό μας από δημοσιογράφους και συγγραφείς που μιλούν κινέζικα προέρχεται κυρίως από τη Σιγκαπούρη, την Κίνα και άλλα μέρη της Ασίας. Επιδιώκουμε να φέρουμε τις λεπτές και διορατικές τους απόψεις στον αγγλόφωνο κόσμο μέσω προσεγμένης επιμέλειας και σχολαστικής μετάφρασης. Αυτή η μυριάδα φωνών προβάλλεται από το μοναδικό σημείο θέασης της πολυεθνικής Σιγκαπούρης - μια παροιμιώδη μικρή κόκκινη κουκίδα στη Νοτιοανατολική Ασία.
* Η Lianhe Zaobao είναι μια καθημερινή εφημερίδα κινεζικής γλώσσας που εκδίδεται από την SPH Media Limited. Είναι ένα από τα λίγα ξένα μέσα ενημέρωσης κινεζικής γλώσσας που είναι προσβάσιμα στο διαδίκτυο στην Κίνα. Έχει μηνιαία μοναδική επισκεψιμότητα 5 εκατομμυρίων και μηνιαίο αριθμό προβολών σελίδας 100 εκατομμυρίων στην Κίνα.
Θα γίνει ο Τραμπ ο Ντενγκ Σιάο Πινγκ της Αμερικής ή ο Γκορμπατσόφ;
Σήμερα, ο Τραμπ κατέχει μια εξίσου διφορούμενη θέση στην αμερικανική ιστορία. Δεν είναι κάποιος που σχεδιάζει θεσμούς με σαφές σχέδιο, αλλά μάλλον μια ανατρεπτική προσωπικότητα - κάποιος που αναγκάζει τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τις μακροχρόνιες, αυτο-παρηγορητικές αυταπάτες τους για τον εαυτό τους και τον κόσμο.
Σε μια ασυνήθιστα ειλικρινή συνέντευξη στους Financial Times τον Ιούλιο του 2018, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ σχολίασε ότι ο Τραμπ μπορεί να είναι μια «τυχαία» ιστορική προσωπικότητα - κάποιος που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής χωρίς να κατανοεί πλήρως τι φέρνει στο τέλος του. Ο Τραμπ μπορεί να μην έχει συστηματική στρατηγική σκέψη ή ένα σαφές σχέδιο ανανέωσης, αλλά αμφισβητώντας συμμαχίες, θεσμούς και κανόνες που θεωρούνταν από καιρό ως οι «φυσικές ηθικές προεκτάσεις» της Αμερικής, έχει αποκαλύψει τη βαθιά ενδεχομενικότητα και ευθραυστότητα της διεθνούς τάξης μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.
Ο Κίσινγκερ προειδοποίησε ότι ο πραγματικός κίνδυνος δεν έγκειται μόνο στην αταξία αλλά και στην «λανθασμένη προσαρμογή»: έναν κατακερματισμένο Ατλαντικό κόσμο, την Ευρώπη που σταδιακά στρέφεται προς την Ευρασία, την Κίνα που επιστρέφει στον ιστορικό της ρόλο ως «κέντρο της Tianxia (天下, όλα κάτω από τον ουρανό)» (σσ https://www.europeanguanxi.com/post/the-new-tianxia-system-towards-a-world-of-coexistence) και του «κύριου συμβούλου όλης της ανθρωπότητας», ενώ οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να γίνουν ένα γεωπολιτικό νησί - ακόμα ισχυρό, αλλά ολοένα και πιο απομονωμένο.
Ο Τραμπ δεν είναι απλώς ένας λαϊκιστής προβοκάτορας ή μια τυχαία ιστορική εκτροπή, αλλά ένα σύμπτωμα της εδώ και καιρό συσσωρευμένης δυσλειτουργίας στη δημοκρατία, την πολιτική οικονομία και το σύστημα παγκόσμιας ηγεσίας της Αμερικής.
Η άνοδός του δείχνει ότι η παλιά φόρμουλα - ο φιλελεύθερος διεθνισμός στο εξωτερικό, η χρηματιστικοποιημένη παγκοσμιοποίηση στο εσωτερικό και η δημοκρατία που καθοδηγείται από τις ελίτ - δεν επιβάλλει πλέον ευρεία κοινωνική συναίνεση.
Ο Τραμπισμός ως «διάγνωση», όχι «θεραπεία»
Η ερμηνεία της ανόδου του Τραμπ που προσφέρει ο δεξιός σχολιαστής των μέσων ενημέρωσης Τάκερ Κάρλσον παρέχει μια κρίσιμη προοπτική για την κατανόηση της εγχώριας πολιτικής των ΗΠΑ. Είπε ευθέως το 2018: «Οι ευτυχισμένες χώρες δεν εκλέγουν τον Ντόναλντ Τραμπ πρόεδρο». Από αυτή την οπτική γωνία, η νίκη του Τραμπ δεν ήταν μια έγκριση μιας συνεκτικής πολιτικής πλατφόρμας, αλλά μια κραυγή διαμαρτυρίας - μια προσπάθεια των ψηφοφόρων να ταρακουνήσουν ένα κατεστημένο που ήταν από καιρό απομονωμένο από τις συνέπειες των δικών του αποφάσεων.
Στον πυρήνα αυτής της κρίσης βρίσκεται η κατάρρευση της μακροχρόνιας αμερικανικής πεποίθησης για «ίσους όρους ανταγωνισμού». Για δεκαετίες, η νομιμότητα του αμερικανικού καπιταλισμού δεν βασιζόταν στην ισότητα του αποτελέσματος, αλλά στην ισότητα των ευκαιριών. Οι ακραίες ανισότητες στον πλούτο ήταν ανεκτές επειδή ο πλούτος θεωρούνταν ευρέως ως ανοιχτός και κινητός, παρά κληρονομικός και κλειστός.
Ωστόσο, τεράστιες έρευνες έχουν δείξει ότι η αύξηση του εισοδήματος για το κατώτερο μισό του πληθυσμού των ΗΠΑ έχει παραμείνει στάσιμη εδώ και δεκαετίες. Ο πλούτος, η πολιτική επιρροή και η πολιτιστική απομόνωση συγκεντρώνονται ολοένα και περισσότερο στην κορυφή. Η εκπαίδευση και τα προσόντα δεν εγγυώνται πλέον την κοινωνική κινητικότητα και η πολιτική συμμετοχή δεν μεταφράζεται πλέον αξιόπιστα σε πολιτική επιρροή.
Οι τελετουργίες της δημοκρατίας παραμένουν — εκλογές, ελευθερία λόγου, κομματικός ανταγωνισμός — αλλά η ουσία τους έχει αφαιρεθεί από την πολιτική που βασίζεται στο χρήμα και τους μηχανισμούς άσκησης πίεσης.
Ντενγκ Σιάο Πινγκ, Γκορμπατσόφ και συστημική κρίση
Η τοποθέτηση του Τραμπ δίπλα στον Ντενγκ και τον Γκορμπατσόφ δεν είναι τυχαία σύγκριση. Ο Ντενγκ αντιμετώπισε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που είχε χάσει την αξιοπιστία του μετά την Πολιτιστική Επανάσταση. Η απάντησή του ήταν ρεαλιστική, σταδιακή και εξαιρετικά συγκρατημένη: άνοιγμα της οικονομίας χωρίς φιλελευθεροποίηση του πολιτικού συστήματος· ανοχή της ανισότητας εφόσον βελτιωνόταν το συνολικό βιοτικό επίπεδο· και διατήρηση της εξουσίας του κόμματος, εγκαταλείποντας παράλληλα την ιδεολογική καθαρότητα.
Ο Ντενγκ δεν αναβίωσε τον Μαοϊσμό, αλλά αντίθετα τον αντικατέστησε με ένα υβριδικό σύστημα ικανό να δημιουργήσει ανάπτυξη, σταθερότητα και μια νέα πηγή νομιμότητας.
Εν τω μεταξύ, ο Γκορμπατσόφ επιδίωξε ταυτόχρονα την πολιτική απελευθέρωση και την οικονομική μεταρρύθμιση, αλλά υποτίμησε σοβαρά τον βαθμό στον οποίο η ασθενής οικονομική απόδοση, η διάβρωση της νομιμότητας, ο αυξανόμενος εθνικισμός και ο ανταγωνισμός μεταξύ των ελίτ είχαν ήδη υπονομεύσει τη σοβιετική συνοχή. Οι μεταρρυθμίσεις τύπου Γκορμπατσόφ αποκάλυψαν προβλήματα πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μπορούσαν να διορθωθούν, με αποτέλεσμα όχι την ανανέωση αλλά τη διάλυση.
Η μεταπολεμική κυριαρχία των ΗΠΑ βασιζόταν σε μια έμμεση συμφωνία: οι ΗΠΑ παρείχαν ασφάλεια, πρόσβαση στην αγορά και νομισματική σταθερότητα, ενώ οι σύμμαχοί τους αποδέχονταν την ηγεσία των ΗΠΑ και μια τάξη βασισμένη σε κανόνες που -αν και ατελής- ήταν εξαιρετικά προβλέψιμη.
Η ανοιχτή αμφισβήτηση από τον Τραμπ αυτής της ρύθμισης αντιπροσώπευε μια θεμελιώδη απόκλιση από την παραδοσιακή ρεαλιστική λογική. Ιστορικά, οι μεγάλες δυνάμεις τείνουν να ευνοούν τους κανόνες επειδή συνήθως είναι αυτές που τους θέτουν και τους επιβάλλουν και επειδή οι κανόνες εξυπηρετούν τα στρατηγικά τους πλεονεκτήματα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Από την οπτική γωνία του Πεκίνου, αυτή η μετατόπιση φέρνει ευκαιρίες. Οι Κινέζοι αναλυτές δεν ερμηνεύουν τις πολιτικές του Τραμπ ως έναν νέο γύρο περιορισμού, αλλά ως μια σιωπηρή αναγνώριση από τις ΗΠΑ των ορίων των δυνατοτήτων τους. Αντί να θεωρούμε την Ουάσινγκτον ως μια χώρα που επιδιώκει ιδεολογική αντιπαράθεση, είναι πιο ακριβές να τη δούμε να κινείται προς μια συναλλακτική συνύπαρξη, επιλεκτικούς τεχνολογικούς περιορισμούς και ρεαλιστικές διαπραγματεύσεις.
Αυτή η κρίση στηρίζει τη στρατηγική της Κίνας — δεν υπάρχει λόγος να ανατραπεί το υπάρχον σύστημα· αρκεί για να αποδυναμωθεί η ικανότητά της για αντίσταση, να διαβρωθούν οι συμμαχίες και να διασφαλιστεί η ουδετερότητα σε βασικά ζητήματα — ιδίως στην Ταϊβάν. σσ. Οι Κινέζοι έχουν καταλάβει σωστά γιατί ξέρουν να διαβάζουν σωστά: Αυτά ακριβώς λέει και η Εθνική Αμυντική Στρατηγική του 2026 (2026 National Defense Strategy - NDS)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
η συνέχεια επί της οθόνης.
https://www.thinkchina.sg/politics/will-trump-become-americas-deng-xiaoping-or-its-gorbachev
Γιάννης Βαμβακάς
